قفس برای پرنده «خانه» است، نه «سلول». بسیاری از مشکلات رفتاری — پرکنی، جیغ زدن مداوم، پرخاشگری — در قفس‌های کوچک و بدون غنی‌سازی محیطی شکل می‌گیرند.
استانداردهای پایه
- طول قفس حداقل ۲ برابر طول بدن پرنده از نوک دم تا نوک سر
- فاصلهٔ میله‌ها ≤ ۱.۲ سانتی‌متر
- کف قفس قابل جدا کردن برای تمیزکاری روزانه
- دسترسی به آب و غذا بدون نیاز به گرفتن پرنده
محل مناسب
کنار دیوار (نه وسط اتاق که احساس ناامنی بدهد)، با یک ضلع پوشیده و ارتفاعی که پرنده هم‌سطح خانواده باشد — نه زیر پای رفت‌وآمد و نه در ارتفاع روی سقف. دور از آشپزخانه، بخاری، کولر مستقیم، و پنجرهٔ پرنور بدون پرده.
غنی‌سازی محیط
- ۳ تا ۵ اسباب‌بازی با بافت‌های مختلف (چوب، طناب، کاغذ، آویز)
- چرخش اسباب‌بازی‌ها هر دو هفته برای ایجاد تنوع
- زنگ، نردبان، و سکوی پرواز بیرونی برای خروج روزانه
- سنگ معدنی و بلوک کلسیم برای جویدن
تمیزکاری روزانه و هفتگی
- روزانه: تعویض آب، برداشتن باقیماندهٔ غذای تازه، تمیز کردن کف قفس.
- هفتگی: شستشوی کامل سینی، ظرف آب و غذا با آب گرم و صابون ملایم.
- ماهانه: ضدعفونی میله‌ها و اسباب‌بازی‌ها با محلول امن و شستشوی کامل.
هرگز از سفیدکننده یا اسپری‌های معطر داخل یا نزدیک قفس استفاده نکنید؛ کیسه‌های هوایی پرنده به بخار شیمیایی فوق‌العاده حساس است.
محصولات پیشنهادی
پرسش‌های پرتکرار
قفس برزنتی بپوشانم؟
فقط شبها و بخشی از قفس برای خواب؛ پوشاندن کامل شبانهروزی جلوی تهویه را میگیرد.
چند پرنده در یک قفس؟
مرغ عشقها جفتجفت منطقیترند؛ قناری نرها را هرگز با هم در یک قفس نگه ندارید — دعوا قطعی است.